R.G. prowadził firmę, która zatrudniała pracowników w Niemczech, zarówno Polaków, jak i Niemców. Pracodawca nie opłacał składek wynikających z przepisów regulujących kwestie związane z ubezpieczeniami społecznymi i zdrowotnymi. Po zaprzestaniu przez R.G. działalności w Niemczech zakończyło się postępowanie wszczęte przeciwko niemu w związku z nieodprowadzeniem składek. Niemiecki sąd zobowiązał go do zapłaty należności. Wierzyciel wniósł wniosek o stwierdzenie wykonalności tego orzeczenia na terenie Polski na podstawie rozporządzenia Rady WE Nr 44/2001 z 22.12.2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykorzystywania w sprawach cywilnych i handlowych (Dz.Urz. L z 2001 r. Nr 12, poz. 1; dalej jako: rozporządzenie).

Polski sąd ogłosił postanowienie o stwierdzeniu wykonalności niemieckiego orzeczenia i doręczając R.G. jedynie odpis sentencji, uzasadnienia bowiem nie sporządzono, pouczył go o prawie wniesienia zażalenia. Sąd II instancji rozpatrujący tę sprawę uznał, że występuje w niej kwestia budząca poważne wątpliwości i wymagająca wyjaśnienia przez SN, a mianowicie: „Czy Sąd Okręgowy, doręczając dłużnikowi odpis postanowienia w trybie art. 42 ust. 2 rozporządzenia, ma obowiązek doręczyć go wraz z uzasadnieniem?”. W uzasadnieniu pytania prawnego wskazano, że jedynie sporządzenie uzasadnienia z urzędu i doręczenie go dłużnikowi zobowiązanemu do wykonania orzeczenia sądu innego państwa daje możliwość pełnego zapoznania się z rozstrzygnięciem sądu.

Sąd Najwyższy postanowił odmówić podjęcia uchwały ze względów proceduralnych. Jednocześnie wyjaśnił, że skoro przepisy prawa dają możliwość kwestionowania takiego rozstrzygnięcia sądu to strona powinna zapoznać się z motywami jakimi kierował się sąd podejmując orzeczenie o takiej, a nie innej treści. Jedynie sporządzenie i doręczenie stronie uzasadnienia rozstrzygnięcia pozwoli na sporządzenie środka zaskarżenia, w którym podniesione zostaną zarzuty odnoszące się do rzeczywistych argumentów sądu. Jest to zasadne szczególnie wówczas, gdy strona nie uczestniczyła w postępowaniu przed sądem I instancji lub też z przyczyn proceduralnych nie mogła na posiedzeniu zaprezentować argumentów na poparcie swojego stanowiska.

Postanowienie SN z 6.1.2010 r., I PZP 6/09