Wyrokiem wydanym 9.12.2003 r., I SA 916/02, zakończono postępowanie w sprawie ze skargi S.G., V.M. i Y.C. na decyzję Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, którą utrzymano w mocy orzeczenie Prezydium Rady Narodowej m.st. Warszawy z 19.7.1952 r. odmawiającej dotychczasowym właścicielom przyznania prawa własności czasowej nieruchomości położonej w Warszawie. Teren obejmujący sporną nieruchomość w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego w dacie wydania decyzji został przeznaczony pod budynki użyteczności publicznej z pozostawieniem części niezabudowanej nieruchomości jako dziedzińca, zieleńca, przejścia dla pieszych do użytku publicznego oraz drogi wraz z urządzeniami pomocniczymi. Stwierdzono, że zarówno we wniosku o przyznanie własności czasowej, jak i w odwołaniu od orzeczenia nie zgłaszano wykorzystania nieruchomości na cele użyteczności publicznej. Sąd uznał zatem, że przeznaczenie gruntu pod budynki i urządzenia użyteczności publicznej z pozostawieniem niezabudowanej części terenu na urządzenia użytku publicznego w planie zagospodarowania przestrzennego na tle stanu prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji odmownych o przyznaniu własności czasowej, wykluczało możliwość przyznania tej własności poprzedniemu właścicielowi na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu z 26.10.1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz.U. Nr 50, poz. 279 ze zm.).

Wkrótce potem NSA w składzie 7 sędziów podjął uchwałę uznając, że przeznaczenie nieruchomości w planie zagospodarowania przestrzennego na cele użyteczności publicznej nie wyłączało możliwości przyznania byłemu właścicielowi prawa własności czasowej (wieczystej dzierżawy), na podstawie art. 7 ust. 2 dekretu (zob. uchwała NSA (7) z 26.11.2008 r., I OPS 5/08, ONSAiWSA Nr 2/2009, poz. 18).

Wówczas S.G., V.M. i Y.C. wnieśli skargę o wznowienie postępowania dowodząc, że w aktach sprawy znajdował się jedynie fragment planu zagospodarowania, nie zaś jego całość. Zgodnie z art. 273 ustawy z 30.8.2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270; dalej jako: PostAdmU). można żądać wznowienia na tej podstawie, że: orzeczenie zostało oparte na dokumencie podrobionym lub przerobionym albo na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym; orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Można żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Można również żądać wznowienia w razie późniejszego wykrycia prawomocnego orzeczenia dotyczącego tej samej sprawy. W tym przypadku przedmiotem rozpoznania przez sąd jest nie tylko zaskarżone orzeczenie, lecz są również z urzędu inne prawomocne orzeczenia dotyczące tej samej sprawy.

Naczelny Sąd Administracyjny oddalił jednak skargę o wznowienie postępowania uznając, że obie wymienione w art. 273 § 2 PostAdmU przesłanki muszą wystąpić łącznie, aby można było wznowić postępowanie na podstawie tego przepisu. NSA uznał, że istnienie całościowego planu dla śródmieścia Warszawy zostało ujawnione w terminie późniejszym, ale skarżący mieli realną możliwość zapoznania się z nim, jednak nie podjęli działań w tym kierunku.

Wyrok NSA z 22.12.2009 r., I OSK 1012/09